“Hanna, u laat zien dat zorgen voor bomen begint met zorgen voor elkaar. Tussen stoeptegel en straatlicht geeft u ruimte aan schaduw, stilte en zuurstof. In elke boom die blijft staan, schuilt een stille overwinning. U bent de stille motor achter de Bomenstichting geweest, degene die kalm blijft als het stormt, die structuur brengt zonder de regie over te nemen, en die ruimte laat ontstaan waar eerst nog niets was. Vandaag staan we stil bij u. Niet in stilte, maar met luid en oprecht applaus.”
Fragment uit de laudatio voor Hanna Hirsch, ontvanger van de Cultuurfonds Onderscheiding 2025.
Op aanvraag is het mogelijk de volledige tekst in te zien.
©Wessel Spoelder
Over de opdracht
Voor de uitreiking van de Cultuurfonds Onderscheiding 2025 schreef ik de laudatio voor ontvanger van de onderscheiding Hanna Hirsch, al decennialang de drijvende kracht achter de Bomenstichting.
Het Cultuurfonds vroeg om een tekst die niet alleen haar indrukwekkende staat van dienst zou schetsen, maar ook haar warme persoonlijkheid zou laten spreken.
Ik sprak met betrokkenen, dook in haar werk en verwerkte persoonlijke anekdotes in een verhaal dat door prof. dr. P.L. (Pauline) Meurs, voorzitter van de raad van toezicht, werd uitgesproken tijdens de feestelijke ceremonie in het Kröller-Müller museum.
Een ode aan een vrouw die — net als de bomen waarvoor ze zich inzet — stevig is geworteld, stormen doorstaat en ruimte maakt voor anderen om te groeien.
